اکنون

«استقامت در منطقه ممنوعه» عنوان جزوه ای 80 صفحه ای است که از سوی جبهه پایداری منتشر شده  و در آن کوشش شده  به پرسش های  مطرح  در باره این جبهه از منظر حامیان و چهره های اصلی این جبهه، پاسخ داده شود.

اعضای جبهه پایداری که  منتقدان آن ها را با تعابیری مثل اخراجیون دولت یا اعضای حزب مصباح یزدی یاد می کنند، خود را پرچمدار گفتمانی می دانند که باعث به قدرت رسیدن محمود احمدی نژاد شد.

حسب آنچه در این جزوه آمده است‏، اعضای جبهه پایداری می گویند با توجه به مردود شدن احمدی نژاد در آزمون ولایت‌پذیری و گره خوردن وی به آقای مشایی، باید بکوشند تا از اضمحلال گفتمانی که بانی و باعث قدرت گیری اصولگرایان و دولت احمدی نژاد بود، جلوگیری به عمل آورند.  این جبهه خود را را گفتمان محور معرفی می کند و نه شخص محور(احمدی نژاد محور)؛ گرچه در  در کانون گفتمان خود شخص ولی فقیه را قرار می دهد.

گفتمانی که این جبهه از آن سخن می گوید، با مفهوم ولایت پذیری و تبیعت بی چون و چرا از ولی فقیه  قابل توصیف است. بر اساس همین شاخص است که این جریان خود را از 1) احمدی نژاد، 2) مشائی و آنچه به جریان انحرافی موسوم شده، 3) اجتماع اصولگرایان تحت عنوان ابتکار 7+8(جبهه متحد اصولگرایی)  متمایز می سازد. چرا که به نظر حامیان جبهه پایداری این جریان ها و اشخاص به اندازه ی شایسته و لازم از رهبری تبعیت نداشته اند و در جریان انتخابات 88 و حوادث پس آن به اندازه کافی از فتنه گران( معترضان انتخاباتی) تبری نجسته اند. 

اهتمام به انتشار این جزوه  از سوی جبهه‌پایداری نشان می دهد که هر چه به انتخابات نزدیک تر می شویم این جبهه  از احساس شرمندگی در مقابل شیوخ و بزرگان راست / اصولگرایی مثل مهدوی کنی، محمد یزدی و دیگر چهره های جامعتین و اشخاصی مثل لاریجانی، قالیباف، باهنر و ...  خارج می شود و تعارفات معمول را کنار می گذارد.

در خصوص ریشه‌یابی حس اعتماد به نفس جبهه پایداری  که باعث استغنای آن از دیگر اصولگرایان شده است، می‌توان به این عوامل اشاره کرد:

1) اتکاء به  مقام رهبری؛ حسب آنچه در این جزوه ادعا شده است، این جریان توانسته است نگاه مثبت رهبری را به خود جذب نماید.

2) همراهی مصباح یزدی؛ مصباح یزدی و موسسه تحت امر وی و شاگردانش این جبهه پایداری را با جدیت حمایت و همراهی می کند.

3) جبهه پایداری همه اصولگرایان را وامدار خود می داند و بر این گمان است که بدون ابتکارات و توانایی های مجموعه عناصر این جبهه، دولت و مجلس در اختیار اصولگرایان نمی بود.  پایداری ها خود را دولت ساز می دانند و لذا نیازی به حضور در ترکیب تحت زعامت آیت الله مهدوکنی و جبهه متحد اصولگرایی 7+8 نمی دانند.

4) در غیاب اصلاح طلبان و ردصلاحیت های رقبا‏، پایداری‌ها نگرانی‌چندانی از نتیجه رقابت با دیگر اصولگرایان ندارند.

***

در چارچوب تلقی پایداری ها از نظام سیاسی، استقلال فکری و تعقل محدود و میل به تعطیلی می کند و صدای مخالف پذیرفته نمی شود. در صورت سیطره این جریان بر مجلس شورای اسلامی عملا تک صدا هایی از جنس علی مطهری و توکلی هم خاموش خواهد شد.