اکنون

به شکرانه حضور میلیونی مردم در روز 22 بهمن ماه خوب است که مسئولین محترم نظام جلوه‌ای دیگر از اقتدار نظام را به رخ دنیا بکشند و آن اجازه حضور اقلیت معترض برای راهپیمایی است که طالب آن در 25 بهمن هستند. 

چقدر خوب بود که نظام سیاسی کشور به جای قطع ایمیل‌ها و مخالفت با راهپیمایی معترضان، این هفته را به صحنه‌ای از نمایش اقتدار و عدالت‌ورزی در دو وجه آن مبدل می‌نمود. یعنی در کنار کثرت حامیان، قلت مخالفان را هم به رخ همگان می‌کشید و هم التزام عملی خود به عدالت‌ورزی در حق حامیان و معترضان را نشان می‌داد.

وقتی که از رسانه‌ی ملی تصاویری از راهپیمایی معترضان آمریکایی و گاه حتی اقلیت مسلمانان  آمریکایی را در کنار کاخ سفید می‌بینم که چگونه تحت حمایت پلیس علیه برخی سیاست‌های دولتشان شعار می‌دهند، به آن اقتداری که کاخ سفید در پس این ژشت حقوق بشری از خود به نمایش می‌گذارد غبطه می‌خورم. گرچه آن اقتدار پوشالی و شیطانی است اما کاش نظام مقدس جمهوری اسلامی که  خود را متکی به قدرت لایزال الهی می‌داند و پشتیبانی اکثریت ملت را با خود دارد از شعار جمعیتی محدود در خیابان نترسد و نگران نشود از چهارتا شعاری که علیه سیاست‌ها یا احدی از مسئولین داده شود. 

عدالت نظام و وجود آزادی‌های مدنی در کشور وقتی است که اقلیت‌های سیاسی هم بتوانند آزادانه و در حدود قانون فعالیت کنند. نواختن دوستان و حامیان را هر حکومتی ولو بدوی و ابتدایی به حکم غریزه یاد دارد و به لوازم آن پایبند است، آنچه ارزش دارد و احترام‌برانگیز است عمل حکومتی است که در آن با مخالفان و منتقدان و معترضان سیاسی نیز به عدالت برخورد شود.